Skip navigation

11703 

Terwijl Dolores voor het raam naar de kinderen op het ijs keek moest hij aan zijn ouderlijk huis denken, dat prachtige huis midden in de oude stad.

  Hij bedacht zich dat alle kinderen die hij vanachter zijn vensterbank over het ijs zag schuifelen een ouderlijk huis hadden waar ze zo dadelijk naar binnen zouden gaan, waar het behaaglijk warm was en waar ze zich zouden ontdoen van hun dikke jassen en waar misschien iemand een kop warme chocolade voor ze zou maken.

  Dolores had zich de afgelopen dagen goed bevoorraad, zijn keukenkastjes puilden uit van het eten, zijn koelkast zat vol met dingen waar hij zo van hield, soms liep hij voor de lol naar de keuken om even naar zijn voorraad te kijken, soms streelde hij ongemerkt een blik soep.

  In het land waar hij vandaan kwam was geen ijs, of in ieder geval geen winter zoals in dit land.

  Er was tango, en vroeger was hij de beste tangodanser van zijn dorp geweest.

  Voor zijn kachel bekeek hij de foto’s van vroeger. Hij zag zichzelf dansen met een meisje waarvan hij met geen mogelijkheid meer kon bedenken wat haar naam was, hij wreef met zijn knokige handen over het fotopapier en wist opeens heel zeker dat de tango zijn oude lichaam verlaten had.

  De dagen dat het begon te vriezen was hij bang geweest, hij tuurde elke ochtend naar de keitjes op de straat die steeds gladder werden, hij dacht zelfs een moment aan de mogelijkheid dat hij deze winter niet zou overleven, dat hij letterlijk dood zou vriezen.

  Om even voor vieren ging de telefoon, maar hij nam niet op.

  Hij schoof de vitrage verder open en keek naar de grauwe lucht die bijna wolkeloos was, de kale bomen aan de kade. Hij vond de winter angstaanjagend maar durfde dat aan niemand te zeggen. Hij was een tangodanser; een echte man.

  Elke ochtend als hij zijn ogen opende rakelde hij dezelfde informatie op; de datum, het jaar en zijn leeftijd, soms het jaar waarin hij naar dit land was vertrokken. Dat jaartal leek steeds verder weg en het klonk uit zijn mond bijna als een schreeuw om hulp, maar ook daar wilde hij niet aan toegeven, hij, de beste tangodanser van het dorp.

  Vroeger kwamen er nog wel eens mensen over de vloer, hij zette dan thee en smeerde soms een boterham, maar eigenlijk was de enige, steeds terugkerende bezoeker, de man die de meterstanden op kwam nemen, en die wilde tot zijn verdriet geen boterham en zelfs geen thee.

  De kinderen vielen her en der en soms stormde er een bezorgde ouder van de kant het ijs op om tranen te drogen. Hij had geen idee hoe het moest voelen; het koude ijs tegen je kindergezicht.

  Overal zag hij stoeltjes, felgekleurde mutsen en rookwolkjes uit monden. Hij vroeg zich af of dat wat hij zag plezier was, of plezier er zo uitzag.

  Hij schuifelende naar de keuken en maakte een kop soep, hij keek weer tevreden naar de inhoud van zijn kastjes, als het moest zou hij weken voort kunnen, een winterslaap zou helemaal niet zo’n gek idee zijn, hij zou zich opsluiten in zijn warme huis, hij zou in zijn bed gaan liggen met een boek, hij zou de dagen voorbij laten gaan en dromen over de dingen die hij zich nog wist te herinneren.

  Zijn ouderlijk huis was een krot, dat durfde hij nu wel tegen zichzelf te zeggen. De felle kleuren waarin het geschilderd was waren alleen nog maar een herinnering, elk bewijs leek te ontbreken in het zwartwit album, hij huilde zachtjes toen hij zijn moeder over de wastobbe gebogen zag staan.

  Het begon langzaam donker te worden, hij tuurde naar buiten en zag na enige tijd zijn spiegelbeeld in zijn venster. ‘Ik ben een tangodanser,’ zei hij tegen zijn spiegelbeeld.

 

Even na vijven trok hij zijn winterjas aan, zette zijn hoedje op zijn hoofd en bekeek zichzelf in de spiegel; zijn witte haren leken om zijn hoofd te vlammen, zijn tanden waren met de jaren bruin geworden, zijn handen waren door reuma van vorm veranderd. Hij ging met zijn vingers door zijn baard, die nog even vol en wollig was als veertig jaar geleden.

  Met flinke passen betrad hij de woonkamer en sleepte een van zijn stoelen naar de gang. In de gang verloor hij de moed opeens en zakte neer op zijn stoel. Hij hoorde de kleine kreetjes van buiten komen. ‘Zo klinkt plezier, Dolores,’ zei hij tegen zichzelf en hield zijn oude hoofd in zijn handen, hij vroeg zich opeens af of men het zou opmerken, of het aan zijn manier van lopen nog was te zien.

  De laatste jaren vergat hij steeds meer, en eigenlijk werd dat alleen maar erger, tot de dag dat hij verdwaald raakte in het centrum. Hij stond op een plein maar wist niet meer welk, hij liep straten in die hem vreemd voorkwamen en belandde even later in een bibliotheek waar hij zijn broer belde en hem om advies vroeg. ‘Je moet niet zover meer van huis gaan Dolores, blijf in de buurt, dat doe ik ook,’  had hij gezegd.

  Hij had toen besloten te oud te zijn om te verdwalen, te oud om bang te zijn.

  Toen de telefoon weer ging nam hij hem op.

  ‘Koud hè,’ zei zijn broer.

  ‘Heel koud,’ zei Dolores.

  ‘Wees voorzichtig, het is glad.’

  Hij tuurde naar het ijs dat nu verlaten leek te zijn, hij keek verwonderd naar de reflectie van de telefoondraad die eruit zag als een lange, kringelende rookpluim, maar dan de verkeerde kant op.

  ‘Ik moet weg,’ zei hij en hing op.

  Even later stak hij de straat over, de stoel achter zich aan slepend, zijn handen zo nu en dan in elkaar wrijvend van de kou.

 

Om even voor half zes betrad hij het ijs en duwde zijn eetkamerstoel voor zich uit, er was bijna niemand om hem heen, hij voelde de kou door zijn schoenzolen omhoog kruipen, het ijs leek hel verlicht. Hij was een tangodanser.

Advertenties

31 Comments

  1. schitterend beeld, de tangodanser op het ijs!

  2. Het is een mooi beeld ja.
    Je hebt wel een beetje gelijk over dat wit, wat beter werkt, maar met foto’s vind ik zwart eigenlijk veel mooier.

    Voor de belangstellenden: Er is geen delay, alles loopt op schema.

  3. Ik vind het goed gelukt. Het is mooi en heeft me erg ontroerd.

  4. Een pracht verhaal en een goede start voor een serie vind ik.
    Mysterieuze naam heeft deze meneer in het verhaal trouwens..

  5. @ Orson,

    Dank je hartelijk.

    @ Manon,

    Uit jouw mond is dit een compliment, hoe is dat zo gekomen?

    Doleres is een groot mysterie…

  6. Dit is inderdaad één van je betere. Een prachtige metafoor.

  7. Het ergste is nog dat de man die de meterstanden komt opnemen maar eens per jaar komt of zo. Daarmee zeg je heel veel.

  8. Ik zie hem zo zitten, voor zijn raam.
    Erg fraai, en spreekt tot de verbeelding.
    Wat een prachtige laatste alinea!

  9. Stijlvol en ontroerend stuk, maar ik had meer willen lezen, het lijkt alsof het te snel voorbij is, te plots misschien.

  10. Beste David,

    Ik heb nooit te kennen gegeven dat ik je verhalen niet waardeer, of wel?

    Ik zie gewoon veranderingen in thema en ik vind die veranderingen heel erg aangenaam.

    Je was boos omdat ik “eva mouton’s” reactie op “Harry Mulisch’s blog” een beetje naïef vond, maar meer ook niet.

    groeten,

    Manon

    p.s. Ik was een van je eerste reactionisten.

  11. Beste Manon,

    Natuurlijk snapte ik je reactie, en natuurlijk was ik niet echt boos, ik dacht alleen dat jij zo iemand bent die zich ergens in wringt en nooit meer vertrekt.
    Maar ik heb me vergist en dank je voor je fijne berichten.
    Mooi woord trouwens: ‘reactionisten’ 😉

    Hartelijke groet,

    David

  12. Gerard, ben het niet met je eens hoor, het had geen regel langer moeten zijn, ik denk dat je er geen bal van hebt begrepen.

  13. Mooi stuk maar weer een verkeerd lettertype meneer Pefko.

  14. Dit verhaal spreekt tot de verbeelding en ontroerd, net zoals iemand hierboven al schreef.
    Ga zo door!

  15. Ik heb het gisteren gelezen en het laat me maar niet los.
    Waar komt Dolores vandaan bijvoorbeeld, en gaat het goed met hem?

  16. @ Fodor,

    Ik vind dit toch een heel prettig lettertype.

    @ Gregor,

    Dank je! (p.s. Interessant email adres heb je)

    @ Erol,

    Ik ben niet van plan om iets los te laten over Dolores, ik denk dat hij daar ook niet op zit te wachten, het
    enige wat ik zou willen zeggen -om je gerust te stellen- alles gaat goed met hem, hij heeft zijn dans overleefd.

  17. Dan ben ik gerust.
    Ik zie dat je blog steeds meer gelezen wordt, dat doet me goed.

  18. Het voorbeeld van een mooie blog dit. Ik lees al een paar weken met groot plezier, de verhalen lijken steeds beter te worden, maar de stijl is constant, en dat maakt het geweldig om te lezen en op te verheugen.

    Chris.

  19. @ Erol,

    Inderdaad, en waar die lezer vandaan komen is mij een raadsel, maar ben blij met ze.

    @ Chris,

    Dank voor dit compliment!

  20. Goed geschreven!

  21. David,

    Komt hier een vervolg op misschien?

    groet

  22. Zie ik het helemaal verkeerd of zijn er kleine veranderingen aangebracht?

  23. @ Premsela,

    Dank!

    @ Bambis,

    Ik denk het wel.

    @ Orson,

    Dat klopt, soms kom ik dingen tegen die net iets anders hadden moeten zijn.

  24. Mooi neergezet. Naar mijn smaak mag hij iets minder vaak tegen zichzelf zeggen dat hij tangodanser is. Dan is het op het laatst ook niet meer echt een verassing. Ook is het een beetje meer ‘tell’ dan ‘show’. Laat hem zwieren door de woonkamer, zijn haren vol brylcreem smeren, etc.

    Ik vond het trouwens wel goed hoor. Ik heb alleen wat meer woorden nodig om één klein kritiekpunt te formuleren. Enfin, volgens mij zit er ook meer in dit mannetje. Je zou er best op door kunnen gaan. Vooral doen.

  25. Ik ben het niet helemaal met Dennis eens, ik denk juist dat het de kracht van het verhaal is dat deze ‘Dolores’ -sorry, maar ik blijf die naam zeer vreemd, maar wel tot de verbeelding spreken- bijna buiten zijn toestand lijkt te staan, juist door steeds te herhalen dat hij een tangodanser was of is krijgt het iets diep droevigs, een gemis spreekt uit dit stuk, en dat is volgens mij precies wat Pefko wilde doen.
    Ook denk ik dat hij niet meer kan zwieren door de woonkamer, hij is te oud, alles is voorbij, hij heeft nog een laatste dans. Of het begin van een reeks.

  26. En vergeet de dementie niet Dennis!

  27. @ Premsela

    Mooie verwoording zeg.

  28. Hier en daar had Dolores wel wat meer door zijn kamer kunnen zwieren, en iets meer aandacht aan zijn uiterlijk zou ook niet zo vreemd zijn voor een ex-tangodanser.
    Ik snap Dennis niet waar het om gaat met ‘show’ en ‘tell’ want ‘tell’ is toch gewoon de vorm van dit verhaal?

    Een vervolg zou ik leuk vinden!

  29. Bon. Smaken verschillen en het is inderdaad een vertellend verhaal, daar heb je gelijk in, Bambis. Ik schreef slechts wat ik dacht. Het zijn ook geen ijzeren wetten natuurlijk. Het verhaal zit ook goed in elkaar, misschien moet je er niet te veel aan willen doen.

    Ik zal proberen de dementie niet te vergeten, al kan ik voor later niets beloven.

  30. Dennis, dat snapte ik heel goed, en inderdaad, smaken verschillen.

  31. Erg mooi beeld.


3 Trackbacks/Pingbacks

  1. By Ansjovis smelt « David Manos Pefko on 15 Mrt 2009 at 12:47 pm

    […] lezers kunnen zich dit verhaal nog wel […]

  2. […] vervolg op deze en […]

  3. By TIRADE.NU » Beste Dolores, on 09 Nov 2009 at 2:15 pm

    […] jas en een muts met oorkleppen, kaplaarzen aan je voeten. Zo koud was het toen nog niet. Ik zei: ‘Dolores, ik wil je…’ Met een rood hoofd van woede onderbrak je me en riep: ‘Geen woord, géén […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: