Skip navigation

Ik heb nooit van kerst gehouden en omdat ik ook nog eens op eerste kerstdag ben geboren (met het jaarlijks terugkerende ‘Ah, een kerstkindje, wat leuk!’ van mensen die ik dat jaar heb leren kennen) hou ik ook niet van mijn verjaardag.
  Omstreeks een jaar geleden schreef ik dit en er is dit jaar veel veranderd, maar het schreeuwen op de Dam is een traditie gebleven die ik graag nog vele jaren in stand wil houden. Ik ben van mening dat kerst de beste tijd van het jaar is om de longen uit je lijf te schreeuwen.
  Ik reed samen met mijn broertje door het centrum, opzoek naar een bar of restaurant die aan aan verschillende eisen moest voldoen: Er mocht geen kerstsfeer heersen (geen kerstbomen, kerstballen, siertakken), het moest niet te sjiek zijn, maar ook zeker geen bruine kroeg. Het moest er rustig zijn, maar niet té rustig (niet dat we de enige zouden zijn). Geen storende muziek. Geen lange wachttijden en het liefste een werkende en een echte open haard (geen sierhaard op gas). ‘We vragen niet veel,’ zei mijn broertje.
  Vorig jaar was het ons niet gelukt een plek te vinden, en ook dit jaar lukte het niet. We stonden op de Dam en keken naar de zwarte sneeuw. Er was geen mens op straat op de taxichauffeurs na, maar die stonden er altijd.
  ‘Misschien kun je me iets beloven,’ zei hij.
  ‘Wat dan?’
  ‘Dat ik komend jaar minder in je verhalen voorkom. En als ik ergens in voorkom, dat ik betaald word.’
  Dat deed me denken aan de wens van mijn moeder, die juist meer in meer verhalen voor wenste te komen en daar zelfs voor wilde betalen. Zei zei: ‘ik heb ook rechten David, of het nu positieve of negatieve dingen zijn, dat maakt me niet uit, als ik maar ergens voorkom!’
  Ik heb een gekke familie, neem dat van mij aan.
  ‘Ik beloof het,’ zei ik, maar daar was geen woord van waar, en dat wist mijn broertje, want mijn broertje kent mij vrij goed.
  ‘Iets minder dan. Of betere uitspraken. Ik zeg soms geniale dingen die je dan niet opschrijft.’
  Toen begonnen we te schreeuwen. Eerst waren er scheldwoorden die door het vervormen van onze stemmen leken op een andere taal, en later vogels die haarfijn geïmiteerd werden. Natuurlijk hoorde niemand ons, zoals altijd.

Advertenties

8 Comments

  1. Ah, zo typisch kerstekind 😉

  2. The good old days

  3. Gefeliciteerd David! En ben blij dat jullie nog steeds schreeuwen op de Dam. Zolang jullie schreeuwen hoef ik me geen zorgen te maken 😉

  4. zwarte sneeuw op de Dam en niemand die het schreeuwen hoorde .. ik ben toen naar binnen gevlucht, de haard aan, op slag verliefd op de – op zich verdrietige – uitvinding van twinkelende kerstlichtjes .. schrijven is de mooiste schreeuw die er bestaat: geruisloos, aanhoudend en zonder noodzaak om tussentijds naar lucht te happen.. schreeuw! schreeuw! (kerstgroet!)

  5. Zo heb ik een pesthekel aan Sinterklaas, omdat ik op 4 december jarig ben en de aandacht altijd naar Sinterklaas uitging. Het is ook niet leuk om kadeautjes in sinterklaasverpakking te krijgen, of helemaal geen kadeau’s omdat ik tenslotte ook al een Sinterklaaskadeau had gehad. Zo ben ik tenslotte ook mijn eigen verjaardag gaan haten en vier het dus ook niet. Dank voor je verhaal. Mooi!!

  6. Oud en nieuw, dat is in Nederland het ergste van het ergste. Leuk te zien hoe dit verhaal een voorganger van meer dan een jaar geleden heeft.

  7. wist je al dat je ‘briljant’ bent als debutant? http://www.8weekly.nl/artikel/7998/david-pefko-levi-andreas.html
    groet, Luuk

  8. Wat een prachtige recensie David, trots op zijn. Ik bestelde een van de zwarte boekjes. Hoe gaat dat nu in zijn werk?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: