Skip navigation

Illusies op de millimeter of het gevaar van een clown (2)

Voor deel 1, klik

Toen ik die ochtend de vier torens van de opblaas-tent achter de bomen op het sportveld zag oprijzen had ik kunnen denken: ‘The circus is in town!’ maar ik dacht alleen maar aan de mogelijkheid de tent met een scherp mes lek te steken.
Buiten de hekken telde ik een stuk of tien televisieschotels in het gras. De kabels liepen naar de vervallen campers en loodsen op wielen. Er liepen werklui te sjouwen met dozen vol kabels en onduidelijke elektronica. Ook zag ik een lilliputter een sigaret roken.
`s avonds maakte ik een wandeling met de hond. Onder mijn jas hield ik een in een theedoek gewikkeld keukenmes. De hond snuffelde aan de lege bier blikjes die Benno om zich heen had liggen in het gras. Hij lag op een plastic ligstoel. Hij was alleen.
‘Zo zo,’ zei hij.
‘Zo zo,’ zei ik, glimlachte en liep door.
‘Ik had een kut humeur man, dat wil je niet weten!’ zei hij opeens, ‘het spijt me.’
In het licht van de lantarenpaal zag ik een korte broek en een wit hemdje met gele strepen, in zijn nek zaten nog vegen witte schmink.
‘Geeft niet, ik snap het wel,’ zei ik.
‘Biertje?’ vroeg hij en zwaaide met een blikje.
Ik drink nooit bier, ik ben waarschijnlijk de enige man ter wereld die niet van bier houdt, in ieder geval zeggen veel mensen dat. Voor Benno wilde ik graag een uitzondering maken.
Ik knikte en hij schoof een roestige klapstoel naar voren. ‘Ik heb er niets te bikken bij, maar dat hoeft ook eigenlijk niet, bier vult heel goed.’
‘Bier is heel voedzaam,’ zei ik en gluurde naar de campers op het plein. Ik vroeg me af welke van hem zou zijn.
We dronken in stilte, ik bedacht allerlei dingen die ik zou kunnen vragen, maar alles wat bij me opkwam was te cynisch of gewoon ronduit onaardig, dus vroeg ik -nadat hij een aantal harde boeren had gelaten: ‘Ben je veel onderweg?’
‘Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar. Het godganse jaar dus. Maar hier in Amsterdam kom ik niet zo vaak,’ zei hij, ‘maar het is wel een leuke stad, het heeft wel iets. Maar meestal kom ik niet van het terrein,’ hij wees naar achteren, naar de tent die er in het donker nog angstaanjagender uitzag.
‘Je zou de stad in kunnen gaan,’ zei ik. (Ik wilde erachter aan zeggen: ‘Dan kun je lekker gaan “clownen” op de Dam’ , maar liet het.)
Hij keek naar zijn blikje bier en probeerde een boer binnen te houden, hij speelde met wat takjes en leunde toen naar achteren. ‘Tja, zou kunnen,’ mompelde hij.
Ik denk altijd maar dat ik iedereen de meest prachtige dingen kan ontlokken, soms doe ik het ook alleen daarvoor; voor mooie zinnen, of absurditeiten, maar Benno was voornamelijk stil als hij niet aan het boeren was. ‘Ik heb veel lucht,’ zei hij steeds.
‘En dan nog, als ik het centrum in zou gaan, waar moet ik dan naartoe?’ vroeg hij.
‘Er is zoveel te doen,’ zei ik.
‘Ja wat dan?’
‘Gewoon, het centrum,’ zei ik omdat ik ook opeens niet meer wist wat je in het centrum moest.
‘Ik zou wel naar de hoertjes willen, dat heb ik nog nooit gedaan in Amsterdam.’
Daar was het, dacht ik, nu ging het goed komen, dat kon haast niet anders.
‘Dat zou ik zeker doen, kun je niet gemist hebben!’ zei ik wat harder.
‘Nee?’ hij trok een nieuw blik open en tuurde naar het gras, ‘ik vergelijk ons leven wel eens met dat van een zeeman. In mijn geval dan, omdat ik geen vrouw heb, altijd maar alleen en altijd maar op reis. Godverdomme!’
‘Daarom,’ zei ik, ‘juist daarom.’
Ik stond op en zei dat ik naar huis ging, dat de hond wilde slapen.
Hij zei: ‘Breng je me er morgenavond naartoe?’
‘Naar de rosse buurt?’
Hij grijsde en knikte langzaam en hoopvol. ‘Ja, ik ken hier toch niemand man!’ riep hij en stond op, hij wankelde. Toen hij dicht bij me stond rook ik de zure lucht van bier en oprispingen, ‘drinken we samen op mijn kosten een paar biertjes in het centrum,’ zei hij, ‘alsjeblieft!’
Ik zei: ‘Maar dan doe je wel iets normaals aan, in een korte broek laten ze je niet binnen.’
‘Maak je geen zorgen, en ik was me heel goed.’
Dat vond ik een dubieuze opmerking maar ik knikte alleen maar en zei: ‘Oké dan.’
Als ik niet als mens zou zijn geboren dan was ik vast een worm geweest, eentje die zich moeiteloos een ingang in het lichaam zou vinden en daar als een bezetene zou gaan vreten, alles wat binnen handbereik ligt zou ik gebruiken om mijn maag te vullen.
Toen ik wegliep riep hij: ‘Hoe heet je?!’
‘Frans!’ riep ik terug.
‘Tot morgen Frans!’ riep hij en schopte tegen een blikje dat een paar meter voor mijn voeten terecht kwam. ‘Laat me niet zitten Frans!’ riep hij me nog na.
Ik riep: ‘Voor geen goud Benno!’
Ik voelde onder mijn jas de theedoek met het mes en dacht aan de worm, hoe die na enige tijd het lichaam weer verlaat, als zijn buikje rond is.

Volgende week deel 3.

Advertenties

6 Comments

  1. Delays zijn er (ook) voor om doorbroken te worden.

  2. Ik ben er zeer overtuigd van aan het raken dat je vervolgverhalen de beste zijn, ik kan niet wachten op deel 3 (en 4 en 5?)

  3. @ Eva,

    Beter laat dan nooit.

    @ Manon,

    Volgende week het laatste deel 3.

  4. Mooie serie! Goed hoe je er altijd weer de spanning in weet te houden.

  5. Nu zeg ik: Arme Benno…

  6. Mooi beeld en prachtige foto trouwens!


One Trackback/Pingback

  1. […] het slot van deze en deze « […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: